Zmysł dotyku

Zmysł dotyku

Zmysł dotyku 

Dotyk jest najbardziej pierwotnym z naszych zmysłów. Nazywamy go zmysłem bliskim dlategoże jest już w pełni rozwinięty podczas życia płodowego. Dotyk rozwija się z tego samego listka zarodkowego co układ nerwowy. Niemowlęta za pośrednictwem zmysłu dotyku odbierają ponad 80% bodźców z otoczenia – inne zmysły nie są jeszcze w pełni ukształtowane. Dotyk jest więc podstawowym źródłem wiedzy o świecie. 

Pomyślcie! Gdyby nie zmysł dotyku nie wiedzielibyśmy, że coś jest gorące (i może nas poparzyć). Głaskanie kota nie przynosiłoby nam takiej przyjemności bo nie odczuwalibyśmy miękkości jego futerka. Nie odczuwalibyśmy bólu po skaleczeniu się nożem (może w ogóle byśmy nie zauważyli, że krwawimy i trzeba przykleić plasterek?). Nie potrafilibyśmy ocenić czy coś jest twarde czy miękkie, chropowate, szorstkie, aksamitnie gładkie. Mielibyśmy poważne problemy z ocenianiem wielkości przedmiotów, a nawet ich położeniem. Nie odczuwalibyśmy ciepła oraz bliskości podczas przytulania się z drugą osobą. Za to wszystko odpowiedzialny jest zmysł dotyku!

Najnowsze badania wykazały, że wrażliwość na dotyk pojawia się już w 8 tygodniu życia prenatalnego! Najpierw w okolicy twarzy: nosa, ust oraz policzków, dwa tygodnie później w okolicy narządów płciowych, stóp oraz dłoni. Około 32 tygodnia praktycznie już całe ciało dziecka wykazuje wrażliwość na dotyk. 

Zmysł dotyku jest zmysłem bliskim – oznacza to, że jest w pełni rozwinięty podczas życia płodowego. Niemowlęta za jego pośrednictwem odbierają ponad 80% bodźców z otoczenia. 

 

Wpływ zmysłu dotyku na funkcjonowanie jest bardzo duży.

  1. Pełni funkcję ochronną. 
    Ostrzega nas przed potencjalnym niebezpieczeństwem. Np. kiedy dotkniemy gorącego garnka zmysł dotyku natychmiast nas o tym informuje, a mózg cofa naszą dłoń w odruchu obronnym. 
  2. Dzięki niemu możliwa jest percepcja dotykowa. 
    Możemy rozpoznawać czy dany przedmiot jest twardy, miękki, ciepły, zimny, gładki czy chropowaty. Możemy poznać jego kształt i ciężkość. 
  3. Sprawia, że mamy świadomość swojego ciała.
    Siedząc przy stole i nie widząc swoich nóg dokładnie wiemy gdzie są i w jakiej są pozycji. Mamy świadomość, w którym miejscu jest nasz prawy łokieć, nos czy uszy. 
  4. Pomaga w planowaniu motorycznym.
    Dzięki dotykowi oraz kilku innym systemom wiemy, że żeby podnieść kubek musimy wyciągnąć rękę, objąć kubek dłonią i zacisnąć na nim palce z odpowiednią siłą. 
  5. Pomaga w kształtowaniu percepcji wzrokowej. 
    Dzięki niemu widząc kota, nie musimy go dotykać, by wiedzieć że jest miękki i puchaty, ponieważ kiedy pierwszy raz dotykaliśmy kota zmysł dotyku wysłał do mózgu informacje o fakturze jego futerka. 
  6. Zapewnia bezpieczeństwo emocjonalne. 
    Kiedy dziecko (a nawet dorosły) czuje się zagrożony albo smutny szuka pocieszenia w dotyku bliskich osób. Przytula się albo kładzie głowę na klatce piersiowej słuchając bicia serca.

Zmysł dotyku ma bardzo duży wpływ na funkcjonowanie. Zapewnia bezpieczeństwo emocjonalne, wpływa na funkcjonowanie społeczne. Pomaga w kształtowaniu w percepcji wzrokowej i dotykowej oraz w planowaniu motorycznym i świadomości własnego ciała. Pełni również funkcję obronną.

 

Kiedy zmysł dotyku nie działa…

Czasami zdarza się tak, że zmysł dotyku nie działa prawidłowo. Mówimy wtedy o zaburzeniach integracji sensorycznej w obrębie zmysłu dotyku. Uogólniając możemy wyróżnić dwa zaburzenia z tym związane: 

1. Nadwrażliwość dotykowa

Wrażenia dotykowe w przypadku nadwrażliwości są odbierane jako nieprzyjemne, a nawet bolesne. Ich intensywność jest większa niż zazwyczaj. Nadwrażliwość dotykowa może występować w różnym stopniu nasilenia i dotyczyć różnych partii ciała.

Pierwsze objawy 
Pierwsze objawy nadwrażliwości dotykowej mogą być już widoczne w okresie niemowlęcym. Dziecko reaguje przesadnym płaczem na brudną pieluszkę i płacze podczas jej zmiany. Jest nerwowe podczas czynności pielęgnacyjnych (jak mycie, wcieranie oliwki itp.). Podczas rozszerzania diety wyraźnie widać, że dziecko ma ma problem z większością konsystencji, szczególnie tych z grudkami. Nie toleruje niektórych ubrań (najczęściej ze sztywnych, grubych albo chropowatych i nie równych w splocie materiałów) – reaguje na nie płaczem, próbuje się ich pozbyć, tak samo jak metek, które je drażnią. 
Starsze dzieci mają problem z kąpielą czy prysznicem, nie lubią mycia zębów, obcinania włosów czy paznokci. Często nie chcą chodzić boso, szczególnie po nieznanych im i zmiennych fakturach. Występuje chodzenie na palcach. Nienawidzą się brudzić. Unikają zabaw w piaskownicy, z ciastoliną czy innymi masami plastycznymi. Często są słabe manualnie. Nie lubią się przytulać i raczej unikają kontaktu fizycznego z drugim człowiekiem. 

Oczywiście nie wszystkie te symptomy muszą wystąpić jednocześnie, a także nie każdy pojedynczy objaw od razu musi oznaczać zaburzenia integracji sensorycznej w obrębie dotyku. Są to niepokojące sygnały, które powinny nas skłonić do zgłoszenia się do terapeuty integracji sensorycznej.   

Jak pracować z nadwrażliwością dotykową w domu?

 

W przypadku nadwrażliwości dotykowej można wiele rzeczy wdrażać w domu z dzieckiem. Najbardziej sensorycznym pomieszczenie w domu jest kuchnia. Sama jedna godzina tygodniowo terapii pod kątem wykwalifikowanej osoby, nie będzie powodowała u dziecka postępów – to rodzic/opiekun zobowiązany jest do codziennego prowadzenia dziecka.

Jakie ćwiczenia można więc wykonywać w domu?

  • Przesypywanie kaszy, ryżu, fasoli, grochu – dziecko powinno przesypywać poszczególne elementy za pomocą rąk, najlepiej do małych misek.
  • Zabawy kulkami hydrożelowymi do kwiatów – jedno opakowanie kosztuje około 5 złotych i można je dostać w kwiaciarniach. Kulki hydrożelowe pod wpływem wody pęcznieją, ale są bardzo charakterystyczne w dotyku. Ponieważ są dostępne w różnych kolorach, można podobnie jak w poprzednim podpunkcie zachęcać dziecko do przesypywania dłońmi kulek.
  • Ugniatanie ciasta –  zachęcaj dziecko do jak największej aktywności w kuchni. Niech ugniata ciasto, można również poprosić obtoczenie kotletów w panierce, zrób dziecku masę solną.
  • Pozwól się brudzić – niech dziecko maluję palcami, robi babki z błota, wyjada palcem ketchup, pozwól dziecku zaznajomić się z brudzeniem siebie oraz ubrań. W tym również skakać po kałużach. Oczywiście to najlepiej wdrażać latem. 
  • Zabawki sensoryczne – wiele firm oferuje bezpośrednie zabawki do zabaw sensorycznych. Niestety często „nazwa” idzie w parze z wyjątkowo wysoką ceną. A są alternatywy: świetnie sprawdzają się piłki z kolcami dla psów (możesz wykonywać nią masaż po ciele dziecka). Można zrobić również woreczki sensoryczne samemu – wsypać groch/fasolę/orzechy do woreczka i związać.
  • Bieganie boso – najlepiej pozwolić dziecku biegać po różnych fakturach – np. po gąbkach do mycia naczyń, ustawić poduszki z różnych wypełnieniem itp.

 

2. Podwrażliwość dotykowa

Podwrażliwość dotykowa polega na nieadekwatnym odbieraniu bodźców dotykowych – zbyt niskim stopniu ich odczuwania. Bodźce, które do nas docierają są za mało wyraziste, czasami nawet w ogóle ich nie czujemy, co może powodować frustrację i problemy z odczuwaniem własnego ciała. Mocny (nawet wręcz agresywny dotyk)  osoba z podwrażliwością dotykową może odczuwać jako przyjemny.   

Pierwsze objawy 
Podstawowym objawem podwrażliwości dotykowej jest wzmacnianie wrażeń dotykowych oraz poszukiwanie nowych np.: uderzenia się, dotykanie (również różnymi przedmiotami), gryzienie się, zderzanie się z innymi dziećmi, obijanie się o ściany, meble, tarzanie po podłodze, mocne (czasem wręcz agresywne) przytulanie się.

Oczywiście, jak w przypadku nadwrażliwości dotykowej, nie wszystkie te symptomy muszą wystąpić jednocześnie, a także nie każdy pojedynczy objaw od razu musi oznaczać zaburzenia integracji sensorycznej w obrębie dotyku. Są to niepokojące sygnały, które powinny nas skłonić do zgłoszenia się do terapeuty integracji sensorycznej. 

 

Jak pracować z podwrażliwością dotykową w domu?

W regulacji układu dotykowego niezbędny jest stały kontakt ze specjalistą, systematyczna terapia oraz realizowanie zaleceń terapeuty w domu. 

Jakie ćwiczenia można więc wykonywać w domu?

  • Zabawa w naleśnik – zawijamy dziecko w koc udając, że jest naleśnikiem. Smarujemy go dżemem i nutellą (masujemy i dociskamy). 
  • Tajemnicze pudełko – wkładamy do pudełka rzeczy o różnych fakturach. Zadaniem dziecka (nie patrząc) jest odgadnięcie czego dotyka. 
  • Ścieżki sensoryczne – układamy ścieżki sensoryczne (różne faktury na podłodze), po których dziecko chodzi.
  • Tory przeszkód – bawimy się w pokonywanie torów przeszkód (dziecko musi pełzać, raczkować, przeciskać się, turlać po różnych fakturach)
  • Masażyki – masażyki całego ciała (mocne, lżejsze, opukiwanie, dociskanie)
  • Różne struktury – masaż i dotykanie dziecka różnymi przedmiotami (ważna jest zmienna struktura np. raz gąbką do mycia, raz szczotką, raz klockiem itd.) 

 

 

Bezpieczeństwo w sieci

Bezpieczeństwo w sieci

Bezpieczeństwo w sieci!!!      

Internet stał się narzędziem tak powszechnym, że dzieci i młodzież wychowana już w nieograniczonym dostępie do treści internetowych nie uznaje równoległości światów rzeczywistego i wirtualnego, stapiając go w jednolity świat. Dlatego ważne jest, aby zapewnić najmłodszym użytkownikom bezpieczeństwo podczas korzystania z internetu czy aplikacji mobilnych.

Zupełnie inaczej opiekunowie powinni dbać o bezpieczeństwo małego dziecka, a inaczej nastolatka operując i przesuwając wg potrzeby granice kontroli,  ale także wspierania wyborów dokonywanych przez dziecko, uświadamiania oraz reagowania na sytuacje ryzykowne czy ograniczenia czasu korzystania z urządzeń. Im mniejsze dziecko tym większa powinna być kontrola – może to być  zablokowanie wszystkich witryn z wyjątkiem wybranych przez rodziców tworząc tzw. białą listę stron dozwolonych (white list). Dziecko dokonuje wyborów np. z gier czy filmów, które znajdują się na stronie akceptowanej przez rodziców, dziecko nie ma możliwości skontaktowania się z osobami nieznajomymi, opiekun jest świadomy wszystkich działań podejmowanych przez dziecko.

Im dziecko większe, tym większa powinna być swoboda. Rodzice mogą pozwalać na samodzielne korzystanie ze znanych i zaakceptowanych stron, pozwalają na komunikację np. ze znajomymi spoza wirtualnego świata. Z czasem coraz częściej dziecko może samodzielnie poszukiwać treści, jednak przy aktywnych ustawieniach filtrów kontroli rodzicielskich.

Im dziecko jest starsze i bieglejsze informatycznie, tym mniej zalecane są blokady rodzicielskie. Wtedy należy położyć nacisk na edukację samego nastolatka, który powinien mieć dużą świadomość ryzykownych zachowań, działań nieakceptowanych przez rodziców.

Na każdym etapie ważne jest podejmowanie rozmów z dzieckiem o jego bezpieczeństwie oraz pomoc w przypadku problemów. Zdarza się, że rodzice nie podejmują tematu bezpieczeństwa w internecie, ponieważ postrzegają  dziecko jako użytkownika bardziej zaawansowanego technicznie i nie potrzebującego pomocy. Być może najmłodsze pokolenie jest biegłe w dziedzinie technologii, jednak brak wiedzy oraz doświadczenia życiowego może przyczynić się do zaistnienia sytuacji ryzykownych. Cały czas należy pamiętać o czasie spędzanym z użyciem nowych technologii i to czasem spęczanym łącznie – korzystania z laptopa, tabletu, smartfona czy konsoli do gier.

Rodzice martwią się o bezpieczeństwo dzieci w internecie, ale nie rozmawiają z nimi na ten temat

Ten brak komunikacji wynika najczęściej z trudności w przeprowadzaniu takich rozmów.

Dla 60% rodziców często nie lada wyzwaniem jest wyjaśnienie zagrożenia w taki sposób, aby dzieci je zrozumiały. Być może trudno im przekonać je, aby poważnie traktowały temat zagrożeń — w końcu jeśli nie są one w odpowiedni sposób wyjaśnione, jak można oczekiwać, że dzieci będą miały ich świadomość? Ponadto rodzicom trudno jest ochronić dzieci przed poddaniem się presji rówieśniczej, jeśli chodzi o ryzykowne zachowanie.

Jak można zwiększyć poziom bezpieczeństwa?

Zwiększanie poziomu bezpieczeństwa dzieci i młodzieży jest zależne od wszystkich użytkowników internetu, którzy nie powinni wspierać działań niepożądanych oraz, co bardzo ważne, zgłaszać sytuacje ryzykowne. Jest to możliwe dzięki dostępnym narzędziom takim jak przycisk „zgłoś”, formularz kontaktowy, dzięki którym można szybko przekazać informacje do moderatorów, którzy mogą zareagować zakładając ostrzeżenie, przenieść materiały do innej kategorii tematycznej lub skasować treści niepożądane. Konieczne są również jasne zasady społeczności internetowej, które powinny być bezwzględnie stosowane i przestrzegane.

Internet jest bardzo ważnym medium zarówno dla dzieci i młodzieży jak i dorosłych. Jest to też medium, które zmienia się bardzo dynamicznie i aby dotrzymać kroku zmianom należy ciągle podnosić swoje kompetencje. Dlatego tak ważne jest współdziałanie wszystkich, którzy uczestniczą w procesie tworzenia internetu, ale również podczas biernego korzystania. Dostawcy treści powinni zadbać o jasne i pełne klasyfikowanie treści oraz moderować treści, instytucje zajmujące się edukacją powinny podejmować tematykę bezpieczeństwa w internecie, użytkownicy powinni zgłaszać sytuacje niepożądane i nieodpowiednie. Rodzice natomiast powinni asystować dziecku bez względu na wiek w jego wirtualnych poszukiwaniach.

Warto wiedzieć! Zasady Bezpieczeństwa dla dzieci!

                                                                          

Chroń swoją prywatność!

Nie podawaj swoich danych osobowych, takich jak: imię, nazwisko, numer telefonu czy adres domowy.

Zadbaj o swój wizerunek. Jeśli publikujesz w sieci swoje zdjęcia, zadbaj, by widzieli je tylko Twoi znajomi. Nie umieszczaj w sieci zdjęć, które mogą Ci zaszkodzić dziś lub za jakiś czas.

Mów, jeśli coś jest nie tak!

W sytuacji, kiedy ktoś lub coś Cię w internecie zaniepokoi lub wystraszy, koniecznie opowiedz o tym rodzicom lub innej zaufanej osobie dorosłej.

Nie ufaj osobom poznanym w sieci!

Nigdy nie można w 100% zaufać komuś poznanemu w sieci. Nie spotykaj się z osobami poznanymi w internecie. O propozycjach spotkania od internetowych znajomych informuj rodziców.

Szanuj innych w sieci!

Pamiętaj, by traktować innych z szacunkiem. Swoje zdanie wyrażaj, nie obrażając nikogo. Nie reaguj agresją na agresję.

Korzystaj z umiarem z internetu!

Zbyt długie korzystanie z komputera, tabletu czy smartfona może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i pogorszyć kontakty ze znajomymi.

Warto pamiętać, że internest nie jest sam w sobie zły, ale dobrze jest korzystać z jego zasobów z umiarem i rozsądkiem.

Serdecznie zapraszamy na Facebooka naszej świetlicy

https://www.facebook.com/search/top/?q=%C5%9Bwietlikowy%20zawr%C3%B3t%20g%C5%82owy%20sp1&epa=SEARCH_BOX

Międzynarodowy Dzień Teatru

Międzynarodowy Dzień Teatru

27 marca obchodzimy Międzynarodowy Dzień Teatru!

To święto uchwalono w 1961 roku podczas 9. światowego kongresu Międzynarodowego Instytutu Teatralnego w Helsinkach. Na dzień obchodów wybrano rocznicę otwarcia Teatru Narodów w Paryżu. Jednym z założeń Dnia Teatru jest wzmocnienie więzi międzyludzkich przez sztukę.

Dlaczego to tak ważny dzień? W rozwoju każdego z nas sztuka może odegrać bardzo ważną rolę. Przekraczając próg teatru mamy niepowtarzalną możliwość wejścia w świat wyobraźni, w którym wszystko jest możliwe. Warto chodzić do teatru, bo sztuka wysoka rozwija umiejętności literackie, gdzie mamy szansę spotkać, usłyszeć i przeżyć literaturę. Przedstawienia budują zdolność skupienia uwagi, uczą koncentracji na tym, co dzieje się na scenie. Teatr pomaga ćwiczyć także cierpliwość, rozwija kreatywność i pozwala lepiej zrozumieć siebie i innych. Natomiast co najważniejsze to świetna zabawa i rozrywka!

Właściwa strategia nauczania – klucz sukcesu!!!

Właściwa strategia nauczania – klucz sukcesu!!!

Właściwa strategia nauczania – klucz sukcesu!!!

Zastanawialiście się kiedyś nad tym, jaki jest wasz styl nauki? Każdy z nas nieco różni się pod względem preferowanych sposobów i metod nauki. Na podstawie badań opracowano trzy najbardziej rozpowszechnione style. Dzięki nim nauka przychodzi nam z większa łatwością. Zazwyczaj, kiedy się nad tym chwilę zastanowimy, potrafimy samemu wskazać, jakie są nasze ulubione style uczenia się. Czasami jednak łączymy w sobie cechy charakterystyczne dla dwóch stylów. Wtedy dla pewności możemy skorzystać z kwestionariusza, który pomoże określić nasze preferencje i właściwie wykorzystywać potencjał. W internecie możecie odszukać różnego typu testy i quizy on – line, jednak w większość z nich służy jedynie zabawie. O stylach uczenia istnieje też nieco mitów. Jednym z nich jest fakt, że znacząco wpływają na nasze wyniki w nauce. Nie jest to prawdą. Określenie właściwego dla nas stylu jest bardziej wskazówką do tego, w jaki sposób i w jakich warunkach nauka staje się dla nas komfortowa. Określenie stylu pozwala nam na zbudowanie odpowiednich warunków i atmosfery do nauki, a to przekłada się na efektywność uczenia.

Istnieją trzy główne style uczenia się: wzrokowy, słuchowy oraz kinestetyczny. Najprościej można powiedzieć,  że wzrokowiec uczy się poprzez patrzenie, słuchowiec poprzez słuchanie a kinestetyk zdobywa wiedzę podczas odgrywania ról, eksperymentowania, wykonując czynności i będąc w ruchu.

 

 

Wzrokowiec:

 

Lubi wokół siebie porządek. Gdy w jego otoczeniu panuje nieład ma trudności z koncentracją. Zwraca uwagę na wygląd zewnętrzny swój i innych osób. Dobrze zapamiętuje kolory, rysunki, położenie przedmiotów oraz twarze. Nie ma pamięci do imion, nazwisk, tytułów. Mówi szybko, utrzymując kontakt wzrokowy z rozmówcą. Używa często takich słów jak: wiedzieć, patrzeć, wyobrażać, spójrz, obraz, wygląd, kolor obserwować. Używa następujących zwrotów: „zobacz, jaka piękna muzyka” , „wyglądasz na zmęczonego” , „spójrz, jak to pięknie pachnie” , „ciemno to widzę” , „to wygląda interesująco”. Najlepiej pamięta to, co zobaczył w postaci tekstu, filmu, zdjęć, wykresów, prezentacji, materiałów graficznych. Lubi zapisywać i robić notatki. Preferuje sztuki wizualne. W nauce nie przeszkadza mu muzyka i odgłosy rozmów, ale panujący w jego otoczeniu chaos i nieporządek.

 

 

Słuchowiec:

 

Lubi dialogi i rozmowy. Uczy się słuchając innych i dyskutując. Dobrze pamięta twarze. Komunikując się z innymi, zwraca uwagę na dźwięk ich głosu, sposób mówienia i na to, co mówi. Lubi czytać głośno lub półgłosem, mówi sam do siebie, śpiewa i gwiżdże. Zapamiętuje muzykę i przebieg rozmowy, może mieć natomiast kłopot z odczytywaniem map i geometrii. Woli mówić o działaniach, niż je oglądać. Używa słów: cichy, głos, dźwięk, odgłosy, głośny, rozmawiać, hałasować. Charakterystyczne sformułowania to: „słuchaj”, „posłuchaj jakie to dobre”, „coś mi tu zgrzyta”, „był za duży hałas”, „słuchaj, jakie to ciekawe”. Potrzebuje ciszy, aby się uczyć. Muzyka lub hałas rozpraszają go. Dzięki ponadprzeciętnemu rozwojowi pętli fonologicznej z łatwością uczy się języków obcych.

 

 

Kinestetyk:

 

Najchętniej uczy się w ruchu. Męczy się słuchając wykładu. Gdy siedzi na krześle zwykle porusza nogami lub kołysze się. Lubi nieporządek. Potrzebuje dużo przestrzeni. Cechuje go pragmatyzm. Często gestykuluje, mówi niewiele i lakonicznie. Używa słów, które opisują działanie: szybko, ruszać się, organizować, jechać załatwiać. Charakterystyczne są dla niego zwroty: „to mnie porusza”, „czuję nacisk”, „wezmę sprawy w swoje ręce”, „trzeba stąpać twardo po ziemi”. W czasie nauki kinestetyk powinien robić częste przerwy na ćwiczenia fizyczne lub przemieszczać się. Chociaż sam potrzebuje dużej ilości ruchu, ruchy innych go dekoncentruje.

 

Warto się zastanowić, który z opisanych stylów najbardziej do was pasuje. Zapraszam was do sledzenia materiałów które będę dodawał. Już jutro kolejna część zabawy z określaniem swojego stylu uczenia oraz małe zadanie dal wasJ

 

 

 

 

 

Zgodnie z obietnicą dzisiaj zajmiemy się tym, jaki styl nauki do nas najbardziej pasuje. Czy zastanawialiście nad tym? Dziś mam dla was kilka wskazówek, które mogą okazać się pomocne podczas samodzielnej nauki w domu. Oto one.

Dostosuj techniki uczenia się do swojego stylu uczenia:

WZROKOWCY:

  • Używaj kolorowych pisaków, długopisów i kredek,
  • Kluczowe słowa (wzory, daty, idee) zapisuj na niewielkich kartkach, umieszczanych na wysokości oczu w miejscu, w którym często przebywasz (np. odrabiasz lekcje, studiujesz, itp). Korzystaj z wielu kolorów!
  • Stosuj wizualne pomoce naukowe – taśmy wideo, foliogramy, slajdy,
  • Samodzielnie twórz tabele, grafiki, schematy rysunki, itp.
  • Układaj krzyżówki z najważniejszych słów do zapamiętania,
  • Jeśli to możliwe, wybieraj interesująco zaprojektowane, kolorowe książki.

Wzrokowcy mogą szczególnie dużo skorzystać z takich technik umysłowych jak np. mapy pamięci oraz obrazowanie informacji do zapamiętania

SŁUCHOWCY:

  • Głośno powtarzaj najważniejsze fakty do zapamiętania.
  • Informacje, które chcesz szybko przyswoić, czytaj z różną intonacją – dystyngowanie, wrzaskliwie, teatralnie, wolno, szybko, itp.
  • Jeśli to możliwe śpiewaj, rapuj, rymuj i deklamuj (tak przedstawiona wiedza „sama wejdzie do głowy”).
  • Możesz samodzielnie ułożyć prostą piosenkę lub krótki wierszyk złożony z najważniejszych słów do zapamiętania.
  • Monolog, dialog, dyskusja w grupie, mini debata – to techniki najbardziej przydatne w Twoim przypadku.
  • Korzystaj z kaset magnetofonowych, także w celu nagrania i późniejszego odsłuchania informacji do zapamiętania.

Słuchowcy skorzystają wiele z takich naturalnych wzmacniaczy pamięci jak rytm i rym.

KINESTETYCY:

  • Ucząc się, wykorzystaj dynamikę całego ciała – stosowanie mimiki i pantomimy bardzo Ci pomoże w szybkim przyswajaniu wiedzy.
  • Demonstruj pojęcia za pomocą ruchów gestów.
  • Odegraj krótką scenkę, skecz związany z zadaną lekcją.
  • Powtarzając lekcję w domu, możesz chodzić po pokoju.
  • Jeśli to możliwe – konstruuj przestrzenne modele, wykonuj doświadczenia angażujące ruchowo (wycinanki, lepienie z plasteliny czy modelowanie wcale nie jest głupim pomysłem w twoim przypadku).
  • Chodź lub skacz po dywanie w taki sposób, aby twoje kroki nakreśliły wyimaginowaną linię wzoru chemicznego, datę, słowo do zapamiętania, kształt państwa czy mapę szlaku handlowego, itp.

Kinestetycy szczególnie dużo korzystają z wycieczek (do muzeum, na wystawę, do fabryki czy laboratorium itd. ) oraz innych zajęć przeprowadzanych w terenie (ankiety, wywiady, projekty badawcze, itp.