poniatowski

Pierwsi nauczyciele

W grudniu 1927 roku drogą konkursu na kierownika szkoły powołano Jana Kamosińskiego, który obejmując stanowisko zastał szkołę rozrzuconą w sześciu punktach. Wraz z kierownikiem pracowało wówczas w szkole 17 osób: Jan Kamosiński, Władysława Bieńkiewiczowa, Maria Frydmanówna, Jadwiga Gniewkowska, Leopold Matłaszek, Kazimiera Michalska, Władysław Bela, Eufemia Kaczmarska, Józef Niemstak, ks. Nikodem Netczuk, Maria Polakowa, Stefan Relewicz, Bogumiła Solarska, Kunegunda Rzepecka, Genowefa Tymińska, Weinberg (imienia źródła nie podają).

Większość rodziców rozumiała rolę szkoły w środowisku i chętnie z nią współpracowała. W trosce o jej dobro w 1928 r. założono Koło Przyjaciół Szkoły, które podjęło wiele cennych inicjatyw; np. sprawę dożywiania dzieci czy zakup szkolnego sztandaru.

Pierwsza myśl o budowie szkoły

Od chwili odzyskania niepodległości wśród społeczeństwa błońskiego zrodziła się myśl o budowie nowego gmachu szkoły. W marcu 1928 r. został wybrany projekt i zawarta umowa z architektem. Budynek miał być nowoczesny i przystosowany do potrzeb ówczesnego szkolnictwa. Jednak kryzys gospodarczy spowodował ograniczenie przyznanych funduszów i uniemożliwił rozpoczęcie budowy.

Kamień węgielny pod budowę nowej szkoły położono dopiero 20 listopada 1935 r. Budowa trwała kilka lat, ponieważ ciągle brakowało pieniędzy. Pomocy finansowej udzieliło Towarzystwo Popierania Budowy Publicznych Szkół Powszechnych, część wpłynęła z budżetu miejskiego, od mieszkańców miasta i niektórych organizacji. Dzieci szkolne organizowały różnorodne imprezy kulturalne i rozrywkowe, aby zebrać potrzebną kwotę na upragnioną szkołę.

Sytuacja lokalowa szkoły poprawiła się nieco od listopada 1929 r., kiedy dla potrzeb szkoły Zarząd Miejski nabył pałacyk przy ul. Narutowicza (obecnie znajduje się tam Gimnazjum Nr2) oraz zlikwidowano sale w budynku ,,Starej Szkoły" i dokonano podziału szkoły na dwie: SP Nr 1 i SP Nr 2. Po podziale zostało w szkole Nr 1 - 650 dzieci w 14 oddziałach.

Zajęcia pozalekcyjne

W szkole działały różne formy zajęć pozalekcyjnych: kasa oszczędności, sklepik uczniowski, kółko teatralne, chór szkolny, kółko sportowe, drużyna ZHP męska i żeńska. Jednak inne inicjatywy nauczycieli i uczniów hamowały trudności lokalowe, a budowa posuwała się bardzo wolno.

W nowej szkole było 8 sal lekcyjnych, dwie szatnie, pokój nauczycielski, kancelaria szkoły, gabinet na pomoce naukowe, pracownia robót ręcznych i pokój na bibliotekę. Dalsza część budynku miała być wzniesiona w przyszłości.

Budynek oddano w stanie surowym. I tu przyszło z pomocą szkole społeczeństwo błońskie wykonując wiele prac w czynie społecznym. Budynek, choć nie całkowicie wykończony, cieszył wszystkich, bo skupiał wszystkich uczniów razem, łatwiej było uczyć i wychowywać.

W roku szkolnym 1938/39 szkołę ukończyło 36 uczniów. Podczas gdy dzieci wypoczywały na wakacjach, rodzice wraz z murarzami prowadzili prace wykończeniowe. Na rozpoczęcie nowego roku szkolnego sale były wybielone i czekały na dzieci. Nowy rok szkolny nie rozpoczął się. Wybuchła wojna.

Zaczęło się w 1918 roku

Historia naszej szkoły sięga roku 1918, kiedy po odzyskaniu niepodległości wprowadzono w kraju obowiązek szkolny.

Siedmioklasowa Szkoła Powszechna im. Ks. Józefa Poniatowskiego była jedyną szkołą powszechną w Błoniu do 06 grudnia 1926 r. Liczba uczniów w szkole gwałtownie wzrastała i w 1929 r. osiągnęła ponad 1000 dzieci. Pod względem organizacyjnym stała na najwyższym poziomie. Były w niej wykładane wszystkie przedmioty ściśle według programów Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, z wyjątkiem odziałów niższych, gdzie nauka z powodu braku sal i nauczycieli była nieco skrócona. Oprócz j. polskiego dzieci klas starszych uczyły się także języka francuskiego.

Warunki lokalowe szkoły od samego początku były bardzo trudne. Budynek odziedziczony po zaborcach jak i wynajęte przez władze miasta sale, nie odpowiadały wymogom rozwijającej się szkoły. Przy szkole działała od 1925 r. biblioteka, która na początku posiadała tylko 400 woluminów. Mieszkańcy Błonia życzliwie odnosili się do szkoły, czuli się z nią związani, ale z powodu ogólnego kryzysu gospodarczego wiele pomóc nie mogli.

Czas wojny

13 września 1939 r. wojska niemieckie wkroczyły do Błonia. Wszystkie budynki szkół zostały zajęte na szpitale polowe.

Zajęcia szkół rozpoczęły się dopiero 15 listopada 1939 r. Szkoła nr 1 prowadziła zajęcia w szkole nr 2 po południu. Nauka miała przebiegać według dotychczasowego programu, jednak bez historii Polski, geografii Polski i wiadomości o Polsce współczesnej. Na początku grudnia 1939 r. Niemcy oddali budynek Szkoły nr 1 w opłakanym stanie, a już w niedługim czasie zajęli ją ponownie. Taka sytuacja utrzymywała się do końca wojny.

Wynajmowane budynki zamieniano na sale lekcyjne. Brakowało opału, temperatura w klasach dochodziła do -4oC. Aby nie dopuścić do przerwania zajęć lekcyjnych, dzieci przynosiły z domu do klas kawałki drewna czy węgla.

Tajne nauczanie

W czasie okupacji uczniowie Szkoły nr 1 objęci byli tajnym nauczaniem, które zorganizował kierownik szkoły Jan Kamosiński. Nauczyciele mieli dużo zaufania do rodziców i dzieci. Nie obawiali się zdrady prowadząc zajęcia w kompletach w domach prywatnych rozrzuconych po całym mieście. Dużą odwagą i ofiarnością wykazali się nauczyciele tej szkoły: Jan Kamosiński, Jan Szulczyk, Bożena Niewieczerzała, Kuneguda Rzepecka.

Czas pokoju

Po zakończeniu wojny nauka w szkole rozpoczęła się w lutym 1945 r. Na początku wszystkie szkoły podstawowe pracowały w jednym budynku Szkoły Podstawowej nr 1, na kilka zmian przy skróconej liczbie godzin, ponieważ pozostałe budynki zostały bardzo zniszczone przez wycofujące się wojska niemieckie. W usuwaniu zniszczeń wojennych tej szkoły i przystosowaniu jej do nauki pomogli nauczyciele, rodzice i pracownicy fabryki zapałek.

Po wyzwoleniu naukę rozpoczęło 252 dzieci w 7 oddziałach. Grono nauczycielskie wraz z kierownikiem liczyło 8 osób: Helena Ciołkowa, Maria Iwanicka, Julia Jankowska, Helena Kamosińska, Bronisława Piasecka, Jan Szulczyk, ks. Marian Pawłowski i kierownik - Jan Kamosiński.

Sytuacja materialna nauczycieli była wręcz katastrofalna. Trudno im było wyżywić rodziny za otrzymywane wynagrodzenie. Prezydium opieki szkolnej w składzie: Henryk Kruciński, Aleksandra Zaleska, Anna Kulisiewicz wyasygnowali dla każdego nauczyciela po 1000 zł. Dzięki takiej pomocy życie i praca w szkole stawały się coraz bardziej rytmiczne.

W pierwszych latach po wojnie nauczanie odbywało się według metod tradycyjnych tzw. słownych. Nowoczesne metody występują dopiero w latach 60 - tych. Często stosowaną metodą były wycieczki.

Przy współpracy z Instytutem Pedagogiki w Warszawie, szkoła prowadziła prace nad stworzeniem nowego systemu nauczania i wychowania. Elementami nowego systemu wprowadzonego do pracy szkoły od 1971 roku były: inicjacja szkolna, dzień wychowawcy klasowego, apele szkolne, środy pedagogiczne, wydawanie gazetki szkolnej ,,Kaktus" oraz podział uczniów na 3 grupy wiekowe:

I grupa - kl. I - III
II grupa - kl. IV - V
III grupa - kl. VI - VIII

Strona uczuciowa nowego systemu wychowawczego została wzmocniona wyborem i nadaniem szkole imienia nowego patrona Mikołaja Kopernika jako wzoru dobrego Polaka i wielkiego uczonego. Uroczystość nadania szkole imienia odbyła się 12 czerwca 1973 roku.

Rozbudowa szkoły

W miarę rozwoju przemysłowego Błonia (zakłady Mera-Błonie) nastąpił rozwój budownictwa mieszkaniowego i napływ ludności. Zwiększyła się liczba dzieci w wieku szkolnym. Naglącą potrzebą stała się rozbudowa szkoły.

Planowano wybudować drugą część szkoły, która miała zawierać salę gimnastyczną, pracownię fizyczną, świetlicę, kuchnię oraz mieszkanie dla kierownika szkoły i woźnego. W rezultacie udało się wybudować salę gimnastyczną, pozostała część czekała na dalsze lata.

Przedwojenny budynek nie był skanalizowany i nie miał centralnego ogrzewania, a stare dymiące piece zimą nie ogrzewały wystarczająco pomieszczeń. Warunki sanitarne i ogrzewania szkoły poprawiły się dopiero po jej skanalizowaniu i założeniu centralnego ogrzewania. Taka przemiana została dokonana dzięki zabiegom dyrektora Czesława Rytki i jego następcy Stefana Okraski oraz Komitetu Rodzicielskiego.

Podjęto też decyzję o nadbudowie drugiego piętra i dobudowie drugiej klatki schodowej. Budowa trwała dwa lata. W listopadzie 1987 r. dobudowana część została oddana do użytku. W wyniku rozbudowy zyskano trzy sale lekcyjne, czytelnię i bibliotekę, gabinet lekarski i pokój nauczycielski. Wymieniono też podłogi z desek na parkiet w całej szkole. Sale wyposażono w nowe meble. Koszty związane z budową i wyposażeniem w całości pokryto ze środków budżetowych KO i W w Warszawie. Warunki lokalowe poprawiły się i zajęcia lekcyjne kończyły się o godzinie 15.15.

Od dawna planowana budowa drugiej sali gimnastycznej stała się nieodzowna. Postanowiono wybudować budynek łączący salę gimnastyczną ze szkołą, w wyniku czego uzyskano małą salę gimnastyczną, świetlicę, dwie przebieralnie i szatnię. Budynek w stanie surowym stanął w 1992 r. przy ogromnym zaangażowaniu i pomocy materialnej rodziców. Oddanie do użytku nastąpiło 01.09.1993 r.

Szkoła dzisiaj

Od 01-09-1999r. do 30-08-2009 roku Dyrektorem szkoły była Pani mgr Lucyna Żakowska. Kontynuuowała działania na rzecz szkoły. Dokonała licznych remontów, zadbała o zakup nowych mebli do klas, oraz pomocy dydaktycznych.

Przy ogromnej pomocy rodziców oraz władz miasta dokonano modernizacji boiska szkolnego. Szkoła posiada własną bieżnię.

Innym ważnym przedsięwzięciem było zorganizowanie pracowni komputerowej, podłączenie dostępu do internetu, stworzenie i zorganizowanie pracy świetlicy szkolnej oraz czytelni, gdzie dzieci są pod doskonałą opieką, mają możliwość zabawy i odrabiania prac domowych.

Od 01-09-2009 do 31.08.2010 Dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 1 w Błoniu był Pan mgr Wojciech Kowalczyk.

Od 01.09.2010 Dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 1 w Bloniu - po wygranym konkursie jest Pani mgr Magdalena Rak