elzbieta_chmielecka-wrobel

Witam serdecznie,

Nazywam się Elżbieta Chmielecka-Wróbel. Z wykształcenia jestem pedagogiem społecznym, studia ukończyłam w Mazowieckiej Wyższej Szkole Humanistyczno-Pedagogicznej w Łowiczu.

W trakcie trwania studiów i przez pewien czas po ich zakończeniu pracowałam jako redaktor serwisów informacyjnych i regionalnych w Radio Niepokalanów. Kolejnym miejscem pracy stał się dla mnie Dom Pomocy Społecznej dla osób niepełnosprawnych intelektualnie, w którym pracowałam początkowo jako opiekun a później pracownik kulturalno- oświatowy.

Od 1 września 2004 roku zawodowo związana jestem ze Szkołą Podstawową nr 1 w Błoniu.

W 2009 roku ukończyłam Podyplomowe Studium Logopedii i Pragmatyki Komunikacyjnej w Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.

Jestem członkiem Polskiego Związku Logopedów.

Kursy

Kursy:
  • Grafika komputerowa,
  • Trening Zastępowania Agresji (ART),
  • Diagnoza i terapia jąkania i innych niepłynności mówienia z uwzględnieniem konsekwentnej współpracy z rodziną ( z zastosowaniem autorskich metod: Kwestionariusza Cooperów do Oceny Jąkania i kompleksowego Zmodyfikowanego Programu Psychofizjologicznej Terapii Jąkających Się). Stopień drugi-praktyczny.
  • "Nauczanie na odległość"- wykorzystywanie platformy Moodle w nauczaniu.
  • Diagnoza i terapia jąkania i innych niepłynności mówienia z uwzględnieniem konsekwentnej współpracy z rodziną ( z zastosowaniem autorskich metod: Kwestionariusza Cooperów do Oceny Jąkania i kompleksowego Zmodyfikowanego Programu Psychofizjologicznej Terapii Jąkających Się). Stopień pierwszy-teoretyczny.
  • "Trening Pewności Siebie". Program wsparcia dla dzieci ofiar przemocy rówieśniczej.
  • Teatr szkolny techniki teatralne i darmowe w pracy z dziećmi i młodzieżą. Kurs pierwszego stopnia.
Szkolenia:
  • Tworzenie interaktywnych pomocy dydaktycznych z wykorzystaniem narzędzi Web 2.0
  • Masaż w terapii logopedycznej,
  • Stymulacja rozwoju mowy i języka u dziecka z opóźnionym rozwojem mowy,
  • Promocja szkoły w środowisku lokalnym,
  • Rodzice uczniów ze specyficznymi potrzebami-komunikacja sprzyjająca współpracy,
  • Efektywna współpraca z nauczycielami i rodzicami dziecka jąkającego się,
  • Kryzys. Szybkie reagowanie. Pomoc w sytuacjach trudnych,
  • Wykorzystanie elementów metody werbo-tonalnej w rozwoju językowym dzieci,
  • Jąkanie wczesnodziecięce,
  • Kinezjologia edukacyjna,
  • Ruch, muzyka, teatr i zabawa w edukacji i terapii pedagogicznej,
  • "Wartości życia"- program wychowawczo-profilaktyczny dla dzieci i młodzieży,
  • Elementy muzykoterapii w praktyce pedagogicznej,
  • Socjoterapia w pracy z dziećmi z zachowaniami problemowymi.
  • Regulatory funkcji MFS-nowe trendy w diagnostyce i leczeniu zaburzeń zgryzu i mowy.
Konferencje naukowe:
  • I Ogólnopolska Konferencja Logopedyczna „Logopedia w praktyce”,
  • Ogólnopolska Konferencja Logopedyczna "Jąkanie wyzwaniem terapeutycznym dla jąkających się i nie tylko",
  • Ogólnopolska Konferencja Logopedyczna "Wczesna interwencja logopedyczna"
  • V Ogólnopolska Konferencja Logopedyczna. Metody diagnozowania i terapii logopedycznej dzieci z zaburzeniami autystycznymi i z Zespołem Aspergera.
Certyfikaty:
  • Terapeuta dzieci jąkających się,
  • Trener TUS – terapia grupowa i indywidualna dzieci ze spektrum autyzmu,
  • Certyfikat Zawodowy wydany przez Polski Związek Logopedów.

Plan pracy logopedy szkolnego na rok szkolny 2017/2018

ZADANIA FORMY REALIZACJI TERMINY
1. Prace organizacyjne przygotowanie gabinetu do prowadzenia terapii. 5 września
2. Badania przesiewowe przeprowadzenie badań przesiewowych w klasach pierwszych, ocenianie stanu mowy uczniów uczęszczających na zajęcia logopedyczne w ubiegłym roku szkolnym oraz uczniów przyjętych do naszej szkoły w bieżącym roku szkolnym. wrzesień
3. Diagnozowanie logopedyczna badanie uczniów wyłonionych w drodze badań przesiewowych w klasach pierwszych, uczniów z klas II-VII rozpoczynających naukę w naszej szkole w bieżącym roku szkolnym w zakresie:
  • rozumienia i odbierania mowy,
  • badania budowy i motoryki narządów mowy,
  • oceny czynności fizjologicznych w obrębie narządów mowy,
  • słuchu fonematycznego,
  • kinestezji artykulacyjnej,
  • pamięci słuchowej,
  • oceny artykulacji,
  • słuchu fizycznego,
  • analizy i syntezy głoskowej,


ocena i interpretacja wyników badań oraz sformułowanie wskazań,

udostępnienie wyników badań zainteresowanym (rodzicom, nauczycielom).
wrzesień
4. Organizacja terapii logopedycznej opracowanie indywidualnych planów terapii.

opracowanie tygodniowego planu zajęć logopedycznych.
zebranie danych i zaprowadzenie dziennika.

analiza dokumentów szkolnych opinie z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej.
wrzesień





na bieżąco
5. Prowadzenie terapii logopedycznej w celu: 1. wyrównywania deficytów w zakresie motoryki narządów mowy:
  • usprawnianie aparatu artykulacyjnego,
  • usprawnianie funkcji oddechowo-fonacyjnych,
  • usprawnianie czynności fizjologicznych w obrębie narządów mowy.

2. nauki prawidłowej artykulacji zaburzonych głosek i automatyzacji w zakresie ich poprawnej wymowy:
  • wywołanie i utrwalanie w izolacji, sylabach, wyrażeniach, zdaniach prawidłowej artykulacji,
  • utrwalanie poprawnej wymowy w mowie spontanicznej – wypracowanie umiejętności autokontroli i autokorekcji.

3. likwidowanie skutków zaburzeń w rozwoju mowy:
  • wzbogacanie słownictwa czynnego i biernego,
  • usprawnianie słuchu fonematycznego,
  • doskonalenie składni i fleksji,
  • ćwiczenie płynności mowy,
  • zaprowadzenie zeszytów zajęć logopedycznych z zaleceniami do pracy w domu.
cały rok
6. Podejmowanie działań profilaktycznych opracowywanie i umieszczanie na stronie internetowej i w prasie lokalnej artykułów oraz materiałów profilaktycznych i edukacyjnych,

zachęcanie rodziców do udziału razem z dziećmi w zajęciach.
cały rok
7. Organizowanie i prowadzenie różnych form pomocy logopedycznej analizowanie trudnych przypadków w ścisłej współpracy z pedagogiem szkolnym, psychologiem, nauczycielami przedmiotowymi, wychowawcami,

analiza problemu (rozmowy z uczniami, nauczycielami i rodzicami,

przeprowadzanie wywiadów środowiskowych, obserwacje uczniów),

prowadzenie doradztwa logopedycznego wspieranie i udzielanie porad podczas rozmów indywidualnych z rodzicami i nauczycielami,

kierowanie uczniów w zależności od potrzeb do specjalistów z zakresu laryngologii, foniatrii, ortodoncji, stomatologii i w razie konieczności neurologii.
na bieżąco
8. Samokształcenie logopedy szkolnego udział w konferencjach, szkoleniach, kursach doskonalących. cały rok
9. Zajęcia dodatkowe zorganizowanie Gminnego Recytatorskiego Konkursu Logopedycznego. cały rok

Godziny Pracy

Poniedziałek: 945 – 1515
Wtorek: 945 – 1615
Środa: 1130 – 1530
Czwartek: 850 – 1230
Piątek: 850 – 1130


Terapia

Zajęcia logopedyczne prowadzone są indywidualnie lub w dwuosobowych grupkach i trwają 30 minut.

Celem terapii jest usunięcie wszelkich wadliwych dźwięków i wytworzenie na ich miejsce nowych, prawidłowych.

Terapia opiera się głównie na:

1. Wyrównywaniu deficytów w zakresie motoryki narządów mowy.

W tym celu prowadzone są:

  • ćwiczenia usprawniające narządy artykulacyjne: język, wargi, podniebienie miękkie, żuchwę,
  • ćwiczenia usprawniające funkcje oddechowo-fonacyjne,
  • ćwiczenia usprawniające czynności fizjologiczne w obrębie narządów mowy,
2. Nauce prawidłowej artykulacji zaburzonych głosek i automatyzacja w zakresie ich poprawnej wymowy:
  • wywołanie głoski w izolacji,
  • utrwalanie głoski korygowanej na materiale językowym w sylabach, wyrazach (nagłos, śródgłos, wygłos), wyrażeniach, zdaniach.
  • automatyzacja poprawnej wymowy w mowie spontanicznej (opowiadanie ilustracji, historyjek obrazkowych, rozmowy kierowane.)
3. Likwidowaniu skutków zaburzeń w rozwoju mowy

W tym celu prowadzone są:

  • ćwiczenia wzbogacające słownictwo czynne i bierne,
  • ćwiczenia usprawniające słuch fonematyczny,
  • ćwiczenia doskonalące składnię i fleksję,
  • ćwiczenia płynności mowy, dla dzieci z zaburzeniami koordynacji oddechowo-fonacyjnej i dzieci jąkających się, z którymi ćwiczę:
    • technikę przedłużonego mówienia
    • technikę delikatnego staru
    • rytmizację mówienia – śpiewoterapię mowy
  • prowadzę:
    • terapię oddechową
    • echokorekcję
    • relaksację
Skuteczność terapii logopedycznej i czas trwania zależy przede wszystkim od:
  • rodzaju wady wymowy lub/i/ zaburzenia mowy,
  • rozległości deficytów,
  • wieku dziecka, w którym zgłoszono je na terapię,
  • sprawności aparatu artykulacyjnego,
  • prawidłowej kompleksowej diagnozy,
  • systematyczności w uczęszczaniu na zajęcia logopedyczne i ćwiczeń z dzieckiem w domu,
  • wczesnego rozpoczęcia terapii,
  • aktywnego i świadomego udziału zarówno rodzica jak i dziecka w terapii,
  • porozumienia terapeuty z rodzicem.

Dla Rodziców

Kiedy należy udać się do logopedy?

gdy:

dziecko 2 – letnie
  • wymawia tylko pojedyncze dźwięki zamiast wyrazów, zwłaszcza jeśli w okresie niemowlęcym dziecko nie gaworzyło lub gaworzenie było słabo nasilone,
  • wymawia dźwięki w taki sposób, że jego wypowiedź jest całkowicie niezrozumiała dla obcej osoby.
dziecko 3 – letnie
  • wsuwa język między zęby przy wymawianiu głosek t, d, n, l, ś, ź, ć, dź
  • nie wymawia którejkolwiek z samogłosek ustnych a, o, u, e, i, y.
dziecko 4 – letnie
  • zamiast głoski f wymawia p, b, h
    np. fotel → potel lub hotel, żyrafa → żyrapa lub żyraha,
  • zamiast k, g wymawia t, d
    np. kotek → totet, mąka → mąta, góra → dóra, kogut → kodut lub todut
  • zamiast s, z, c, dz wymawia ś, ź, ć, dź
    np. samochód → śamochód, zamek → źamek, cukierek → ciukierek
  • zamiast c, dz wymawia s, z
    np. cebula → sebula, słońce → słońse, dzwonek → zwonek, pędzel → pęzel
  • ubezdźwięcznia głoski dźwięczne, np. zamiast b wymawia p, zamiast w wymawia f itd.
    np. boli → poli, woda → fota, zegar → sekar, dzwoni → cfoni
  • wsuwa język między zęby przy wymawianiu głosek t, d, n, l, ś, ź, ć, dź, s, z, c, dz
dziecko 5/6 – letnie
  • zamiast głosek sz, rz, cz, dż wymawia s, z, c, dz
    np. szafa → safa, żaba → zaba, czołg → cołg, dżem → dzem
  • zamiast r wymawia l lub j
    np. rakieta → jakieta, lakieta, krowa → kjowa,klowa, drabina → djabina,dlabina
  • zamiast r wymawia l lub ł
    np. ryba → lyba lub łyba, torba → tolba lub tołba
  • wsuwa język między zęby przy wymawianiu głosek t, d, n, l, ś, ź, ć, dź, s, z, c, dz, sz, rz, cz, dż
  • przestawia sylaby w obrębie wyrazu lub skraca wyrazy
Jakie są przyczyny problemów z wymową i mową?
  • zbyt długie karmienie butelką,
  • zbyt długie ssanie smoczka,
  • ssanie kciuka,
  • długo utrzymujący się chroniczny katar,
  • przerośnięty trzeci migdał,
  • problemy z przerośniętymi migdałkami podniebiennymi,
  • przetrwałe połykanie niemowlęce,
  • wada zgryzu,
  • zbyt krótkie wędzidełko podjęzykowe lub wędzidełka wargowe,
  • wczesna próchnica i utrata zębów mlecznych,
  • rozszczep podniebienia lub /i warg,
  • nieprawidłowe oddychanie,
  • niedosłuch,
  • dostarczanie nieprawidłowych wzorców wymowy (spieszczanie wyrazów zaburzenia mowy u rodziców lub opiekunów),
  • brak osób mówiących w otoczeniu dziecka,
  • brak kontaktu uczuciowego z dzieckiem,
  • przesadne wymagania wobec dziecka,
  • zniechęcenie poprzez żarty i drwiny z aktywności językowej malucha,
  • niezaspokajania potrzeb fizycznych i psychicznych dziecka.
Co sprzyja rozwojowi mowy dziecka?
1. Mówiące otoczenie dziecka-dobry wzór do naśladowania
  • zwracanie uwagi na własną mowę, którą powinno cechować: prawidłowe tempo, rytm, melodia, akcent mowy; staranna, precyzyjna, niezbyt przesadna wymowa; odpowiedni ton, barwa i natężenie głosu;
  • budowanie komunikatów słownych ze zróżnicowanego, lecz znanego dziecku słownictwa;
  • dostosowania się do możliwości językowych dziecka;
  • inspirowanie dziecka do mówienia poprzez częste z nim rozmowy (tzw. otaczanie dziecka mową, mówienie powoli, wyraźnie, prostymi zdaniami);
  • rozbudzenie w dziecku motywacji do mówienia budzenie tzw. radości mówienia, chęci powiadamiania, wyrażania uczuć i myśli;
2. Zaspakajanie potrzeb uczuciowych dziecka
  • kształtowanie i utrzymywanie przez matkę prawidłowej więzi emocjonalnej z dzieckiem;
3. Dostarczanie dostatecznej ilości bodźców do mówienia
  • inspirowanie dziecka do mówienia poprzez częste z nim rozmowy (tzw. otaczanie dziecka mową, mówienie powoli, wyraźnie, prostymi zdaniami);
  • rozbudzenie w dziecku motywacji do mówienia budzenie tzw. radości mówienia, chęci powiadamiania, wyrażania uczuć i myśli;
  • nawiązywanie i podtrzymywanie w czasie rozmowy kontaktu wzrokowego.
  • zapewnienie dziecku kontaktu z rówieśnikami.
4. Pozytywna reakcja na mówienie dziecka
  • wyrobienie w sobie umiejętności wysłuchiwania dziecka, podtrzymywania z nim rozmowy i pozwolenie mu na swobodne dokończenie wypowiedzi z okazaniem, że zrozumiało się jego wypowiedź po jej zakończeniu;
  • każdorazowo – w przypadku niewłaściwej wymowy dziecka – podawanie prawidłowego wzorca i zachęcanie - nie zmuszanie do prawidłowego powtórzenia wypowiedzi;
Czego można się spodziewać podczas wizyty u logopedy?
  • sprawdzenia budowy aparatu artykulacyjnego (zgryz, język, podniebienie),
  • badania sposobu połykania,
  • pytań dotyczących: rozwoju mowy dziecka, rozwoju psychomotorycznego, przebiegu ciąży i porodu,
  • zbadania sposobu realizacji wszystkich głosek języka polskiego,
  • zbadania słownictwa dziecka, sposobu jego wypowiadania się,
  • badania pamięci słuchowej dziecka,
  • badania analizy i syntezy słuchowej, pisania i czytania u dzieci siedmioletnich i starszych,
  • sprawdzenia sposobu oddychania, tempa mówienia, rodzaju fonacji.

Kłopotliwy Trzeci Migdał

Z założenia ma bronić organizm ludzki przed infekcjami, tworzyć barierę ochronną organizmu przed bakteriami i wirusami, często jednak przysparza wiele problemów.

Kiedy organizm naszego dziecka walczy z infekcją, migdałek się powiększa – i jest to zupełnie naturalna reakcja. Właściwe leczenie zazwyczaj szybko przywraca migdałek do „zdrowia”. Gdy infekcja się kończy, wszystko powinno wrócić do normy. Zdarza się jednak, że z czasem przeważnie wskutek nawracających, przewlekłych stanów zapalnych górnych dróg oddechowych i jamy ustnej trzeci migdałek staje się niewydolny i sam jest źródłem zakażeń. Pozostaje nadmiernie powiększony, nawet wtedy, gdy choroba już dawno minęła. Mówimy wówczas o przeroście trzeciego migdała.

Ten przysparzający rodzicom i dzieciom sporo problemów organ znajduje się na tylnej ścianie nosogardła i należy do bardzo rozległego w organizmie dziecka układu immunologicznego. Zbudowany jest z tkanki limfatycznej zawierającej komórki niszczące drobnoustroje oraz produkującej m. in. przeciwciała. Wraz z migdałkami podniebiennymi zwanymi bocznymi oraz innymi, mniejszymi skupiskami tkanki limfatycznej stanowi on barierę ochronną organizmu, tworzącą tzw. pierścień chłonny gardłowy.

Przerost trzeciego migdałka jest jedną z najczęściej występujących chorób laryngologicznych u małych dzieci i prowadzi do wielu niekorzystnych zmian. Powiększający się stale lub okresowo migdałek, upośledza drożność nosogardzieli, co objawia się między innymi:

zaburzeniami w oddychaniu przez nos

Dziecko cały czas oddycha przez usta, chodzi z otwartą buzią, przybierając „gapowaty” wyraz twarzy.

bardzo często występującym katarem i infekcjami górnych dróg oddechowych

Oddychanie przez usta powoduje, że dziecko wdycha suche i zimne powietrze (w jamie nosowej powietrze jest nawilżane i ogrzewane), przez co łatwiej dochodzi do infekcji w obrębie górnych dróg oddechowych. Upośledzona wentylacja nosa, zmniejszona wentylacja zatok przynosowych sprzyja stanom zapalnym.

chrapaniem lub pochrapywaniem podczas snu
pojawieniem się bezdechów sennych

Konsekwencją, których jest niedotlenienie mózgu, niespokojny sen, zmęczenie, niewyspanie, drażliwość, nadpobudliwość.

pogorszeniem słuchu

Powiększony 3-migdał uciska na znajdujące się w pobliżu, ujścia trąbek słuchowych. Ich zamknięcie powoduje znaczne ograniczenie naturalnej drogi upowietrznienia jam bębenkowych ucha środkowego oraz uniemożliwia wydobycie się powstającej w uchu wydzieliny. Skutkuje to nawracającymi wysiękowymi zapaleniami uszu, przewlekłym zaleganiem płynu w jamach bębenkowych oraz wynikającym z tego niedosłuchem przewodzeniowym

pojawieniem się wad artykulacyjnych

Związane są one z niewłaściwym sposobem oddychania, częstą niedrożnością nosa i częstymi infekcjami. Przy długotrwałym działaniu tych niekorzystnych czynników może pojawić się wada zgryzu , zmiany w kształcie kości twarzy (głównie szczęki). Ciągłe oddychanie przez rozchylone usta prowadzi w konsekwencji do osłabienia mięśni żuchwy i mięśni języka odpowiedzialnych za utrzymywanie go w jamie ustnej. Powoduje to niekontrolowane wsuwanie czubka języka między zęby, a stąd już tylko krok do wymowy międzyzębowej.

mową o zabarwieniu nosowym

Cechą charakterystyczną dla dzieci z przerośniętym migdałem jest tzw. mowa nosowa. Nadmierne rozmiary migdałka powodują utrudniony przepływ powietrza przez jamę nosową, co może być przyczyną nosowania zamkniętego czyli braku lub osłabienia rezonansu nosowego głosek nosowych, które wymawiane są jak ustne.

W sytuacji gdy zaobserwujecie Państwo niepokojące objawy powinniście zasięgnąć porady lekarza otolaryngologa lub foniatry. Dysponują oni szeregiem metod dla właściwej oceny migdałka. Proszę pamiętać, że zawsze lepiej jest zapobiegać niż leczyć i że w dzieciństwie tak naprawdę niewiele zależy od dzieci, wiele zaś od tych którzy są z nimi.